“Ik dacht dat ik moest verhuizen, maar ik kon blijven.”
Meneer Wouters (84)
Toen mijn gezondheid achteruitging, dacht ik dat ik uit mijn huis moest. Dankzij een keukentafelgesprek met mensen van de Posten en Domijn kon ik blijven.
Nu woon ik zelfstandig, met steun als het nodig is.
“Ik hoefde het niet meer alleen te doen.”
Mevrouw De Vries (76)
Na het overlijden van mijn man werd alles zwaarder. Boodschappen, administratie, zelfs de dagen doorkomen. Tijdens een gesprek bij mij thuis keken we samen wat wél kon. Nu komt er wekelijks iemand langs, is er hulp bij de post en heb ik weer structuur.
“We hebben iets uitgeprobeerd in de straat.”
Mevrouw Osman (56)
In onze portiek was vaak gedoe. We probeerden samen een buurtapp en afspraken over geluid en afval. Niet iedereen deed meteen mee. We leerden, stelden bij en maakten het simpeler.
Nu is het merkbaar rustiger en weten buren elkaar sneller te vinden.
Wat kun jij doen?
Vraag eens wat iemand nodig heeft, niet wat het systeem biedt.
We beginnen niet bij systemen of structuren, maar bij bewoners. Hun vragen, wensen en zorgen zijn ons vertrekpunt. Dat vraagt om luisteren, vertrouwen, en soms om loslaten van hoe we het gewend zijn te doen
Onze Buurt De Posten laat zien wat er mogelijk is als we echt doen wat nodig is. Voor bewoners. Met bewoners. En samen met partners die net als wij over de grenzen van hun eigen organisatie durven kijken.